ทำงานดีกว่าขอทาน

ท่านอะนัส บินมาลิก ได้เล่าว่า  มีชายคนหนึ่งมาหาท่านร่อซูลุลลอฮฺ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม  ร้องทุกข์ว่าเขายากจนเหลือประมาณ แม้อาหารสักหยิบมือก็ไม่มีที่บ้าน ท่านร่อซูลุลลอฮฺ   จึงบอกว่า ท่านจงกลับไปบ้านดูว่ามีสิ่งของอะไรบ้างแล้วนำมาให้ฉัน

ชายคนนั้นกลับไปบ้าน สักครู่ใหญ่ ๆ ก็กลับมาพร้อมด้วยพรมหยาบ ๆ 1 ผืนกับถ้วยน้ำ 1 ใบ แล้วพูดว่า ผ้าผืนนี้บางคนใช้ปูนอน บางคนใช้ห่ม ถ้วยใบนี้ใช้ตักน้ำรับประทานอยู่เสมอ เมื่อได้รับผ้ากับถ้วยน้ำจากชายคนนั้นแล้ว ท่านร่อซูลุลลอฮฺ ก็ถามแก่คณะซอฮาบะฮฺที่นั่งอยู่ในที่นั้นว่า “ของสองสิ่งนี้ราคา 1 ดิรฮัม ใครจะต้องการบ้าง?”

คนหนึ่งก็ตอบว่า “ข้าพเจ้าจะเอาเอง”

ท่านร่อซูลุลลอฮฺ ก็ถามอีกว่า “ราคา 2 ดิรฮัมเล่า ใครจะต้องการบ้าง ?” อีกคนหนึ่งก็ตอบว่า “ข้าพเจ้าเอาเอง” 

ท่านร่อซูลุลลอฮฺ ก็มอบของสองสิ่งให้แก่ชายคนที่สองไป และรับเงินสองดิรฮัมมา แล้วก็เรียกชายผู้มาขอความช่วยเหลือเข้ามาหา ส่งเงินสองดิรฮัมให้พร้อมกับสั่งว่า “เงิน 2 ดิรฮัมนี้ 1 ดิรฮัม ท่านจงไปซื้อขวานมา 1 เล่ม  อีก 1 ดิรฮัม ซื้ออาหารให้แก่ครอบครัวของท่าน”

ชายคนนั้นจากไปสักครู่หนึ่งก็กลับมาหาท่านร่อซูลุลลอฮฺ พร้อมด้วยขวานหนึ่งเล่ม ท่านร่อซูลุลลอฮฺ   เห็นดังนั้นก็พูดว่า “ดีแล้ว ท่านจงเดินทางเข้าไปในป่านี้ พบอะไรที่พอจะขายได้ ให้ตัดรวบรวมแล้วนำมาจำหน่าย โดยท่านมิต้องมาพบกับฉันอีกภายในระยะเวลา 15 วัน” ชายคนนั้นก็ทำตามคำสั่งของท่านอย่างขยันขันแข็ง

จนกระทั่งเวลา 15 วันได้ผ่านพ้นไปแล้ว เขาจึงมาหาท่านร่อซูลุลลอฮฺ อีก พร้อมด้วยเงิน 10 ดิรฮัม ท่านร่อซูลุลลอฮฺ ก็สั่งว่า “ท่านจงนำเงิน 10 ดิรฮัมนี้ซื้ออาหาร 5 ดิรฮัม อีก 5 ดิรฮัมซื้อเครื่องนุ่งห่ม แล้วนำไปให้แก่ครอบครัวของท่าน”

ชายคนนั้นพูดว่า “โดยคำสั่งที่ท่านให้แก่ข้าพเจ้านี้ อัลลอฮฺได้ทรงประทานความกว้างขวางให้แก่ข้าพเจ้ามาก

ท่านร่อซูลุลลอฮฺ จึงพูดแก่ชายคนนั้นว่า “พฤติการณ์อย่างนี้ดีกว่าที่ท่านจะไปปรากฏในวันกิยามะห์ โดยมีเครื่องหมายการขอทานปรากฏบนใบหน้าของท่าน เพราะการขอทานนั้นเป็นสิ่งที่ต้องห้าม นอกจากแก่บุคคลสามจำพวกคือ

1.    อาชญากรที่ไม่มีเงินเสียค่าทำขวัญ

2.    คนที่มีหนี้สิน สุดวิสัยที่จะใช้ได้

3.    คนยากจน ที่ไม่มีทรัพย์สินสิ่งใดเหลืออยู่เลย”




จริงอยู่การขอทานเป็นอาชีพที่ศาสนาไม่ห้าม แต่ประตูของการขอทานก็ได้ถูกจำกัดไว้อย่างแคบเหลือเกิน อนุญาตให้เฉพาะบุคคลประเภทที่ไร้ความสามารถจริง ๆ เพียงแต่ความยากจนอดอยากอย่างเดียวยังไม่นับว่าเป็นเหตุผลเพียงพอที่มุสลิมจะจับงานขอทานเป็นอาชีพ หากยังมีกำลังกายหรือกำลังความคิด หรือความสามารถที่พอจะหาทางออกอื่นได้ เพราะอิสลามถือว่าการขอทานเป็นงานที่เลวทรามต่ำช้าที่สุด เป็นเครื่องทำลายเกียรติแห่งการเป็นมนุษย์ ทั้งในดุนยา (โลกนี้) และในอาคิรัต (โลกหน้า)

ที่มา : หนังสือมิตราจารย์, ม.ซอลิฮีย์